in to the light

เป็นเรื่องที่เราชอบมากเลยอะ โรเเมนติดมากเลย^^

>....ในหลายๆ ความเชื่อเกี่ยวกับความรัก และคู่ชีวิต ..
 >ความเชื่ออันนึงที่เชื่อว่า.. คู่ชีวิตที่แท้จริง
 >จะมีด้ายสีแดงผูกที่นิ้วก้อยข้างซ้าย เชื่อมกันไว้
 >รอจนวันนึง..ด้ายสีแดงนี้จะนำให้เขาทั้งสองมาพบกัน
 >และรักกันในที่สุด..
 >
 >
 >.....หลายๆ คนอาจจะเชื่อ
 >แต่คงไม่เชื่อมากเท่าผมแน่ๆ..
 >เพราะผมเห็น...
 >เห็นด้ายสีแดงที่นิ้วก้อยข้างซ้ายของผม..
 >ด้ายที่ผูกติดตัวมาตั้งแต่จำความได้..
 >ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าปลายอีกข้างนึงของมัน จะผูกติดกับใคร
 >
 >นั่นแหละคือสาเหตุที่ผมเดินทางหาปลายอีกด้านนึงของมัน..
 >
 >
 >.....เด็กหนุ่มคนนึงที่ต้องการตามหาสิ่งที่ท้าทายที่สุดในชีวิตของเขา..
 >ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่เค้าตามหาจะอยู่ไกลขนาดไหน..
 >และไม่รู้ว่าจะมีหรือไม่..
 >แต่เค้าก็เริ่มเดินทาง..
 >
 >
 >การเดินทางไปตามด้ายสีแดงตรงปลายนิ้วก้อย..การเดินทางที่รู้ทางเดิน..
 >แต่ไม่รู้จุดหมาย..
 >.....ผมเดินทางไปตามเมืองต่างๆ ที่ด้ายสีแดงของผมพาดผ่าน.
 >ได้พบ ได้เห็นอะไรหลายๆ อย่างที่ไม่มีทางจะได้เจอในเมืองของผม
 >ใจนึงก็คิดว่าเป็นการเรียนรู้ที่ดี..
 >แต่มันก็ไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง..
 >เป้าหมายของผมคือ.. ปลายด้ายสีแดง...
 >.....และแล้วผมก็ได้เพื่อนร่วมเดินทาง..
 >
 >
 >เมื่อวันนึงผมพบกันผู้หญิงที่ตามหาปลายอีกด้านนึงของด้ายแดงเหมือนกัน..
 >แต่เธอคงไม่ใช่ปลายด้ายแดงของผมหรอก..
 >เพราะด้ายแดงของผมยังไปอีกไกล...
 >.....เราพบกันโดยไม่ได้ตั้งใจ
 >และก็ไม่ได้เป็นการพบกันที่ทำให้ผมพอใจมากนัก..
 >บอกตรงๆ เธอไม่ใช่ผู้หญิงในสเปคของผมเลย..
 >แถมเราทะเลาะกันตั้งแต่เจอกันครั้งแรก
 >แต่เราก็ร่วมเดินทางด้วยกัน
 >
 >
 >เพราะด้ายสีแดงของเธอกับของผมมันไปทางเดียวกันน่ะสิ.
 >.....ก็ยังดีนะ ที่ผมไม่ได้เดินทางคนเดียว
 >อย่างน้อยก็มีเพื่อนร่วมทาง
 >ที่เห็นและตามหาปลายอีกข้างนึงของด้ายแดงเหมือนกัน..
 >....การเดินทางร่วมกันของเราทำให้
 >ผมเห็นตัวจริงของผู้หญิงคนนี้มากขึ้น..
 >เป็นตัวจริงที่น่าเคารพ น่าให้เกียรติในฐานะผู้หญิงคนนึง..
 >จะว่าไปเธอก็นิสัยดีนะ
 >ตอนที่ทะเลาะกันครั้งแรกคงเป็นการเข้าใจผิดซะมากกว่า
 >
 >ความรู้สึกของผมที่มีต่อเธอเริ่มดีมากขึ้นเรื่อยๆ..
 >
 >มีอยู่ครั้งนึงที่ผมคิดว่าถ้าปลายด้ายแดงอีกข้างนึงของผม
 >ไปหยุดอยู่ที่นิ้วก้อยของเธอก็คงจะดี..
 >มันก็ไม่แน่นะ..
 >ถ้าเป็นจริงผมก็คงมีความสุข.. แต่ถ้าไม่ใช่ ..
 >
 >ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นผู้หญิงที่วิเศษกว่าเธอคนนี้แน่ๆ ..
 >
 >
 >ยิ่งผมได้รู้ว่าเพื่อนร่วมเดินทางของผมเป็นผู้หญิงที่วิเศษเพียงใด
 >ผมก็ยิ่งอยากให้ผมเจอปลายด้ายแดงของผมไวๆ ..
 >ผู้หญิงที่ดีกว่าผู้หญิงคนนี้
 >ผู้หญิงที่เป็นเนื้อคู่ของผมจะเป็นยังไงน๊า..
 >
 >.....นานขนาดไหนก็ไม่รู้ที่เราร่วมเดินทางด้วยกัน..
 >ผมยอมรับว่าเธอเป็นเพื่อนร่วมเดินทางที่ดีที่สุด..
 >เราช่วยเหลือกันมาตลอด..
 >แต่มันก็คงจะสิ้นสุดแล้วล่ะ.. เพราะด้ายแดงของผมกับเธอ มันแยกกัน..
 >ตรงทางแยกพอดี..
 >ทางแยกนี้มันแยกไปสู่เมืองสองเมือง ..
 >ด้ายของผมแยกไปทางขวา..
 >มุ่งสู่เมืองบนยอดเขา
 >ซึ่งผมเชื่อว่าคงเป็นปลายด้ายของผมแล้วล่ะ ..
 >เพราะเมืองนี้อยู่ยอดเขาพอดี..
 >ส่วนของเธอแยกออกไปที่เมืองข้างล่าง..
 >.....เรายืนคุยกันตรงทางแยกซักพักนึง
 >เพื่อกล่าวคำอำลาและแสดงความยินดีซึ่งกันและกัน
 >เราจะได้เจอจุดหมายของเราซักที..
 >
 >
 >ข้อตกลงสุดท้ายของเราก่อนจะแยกจากกันคือ
 >เราจะกลับมาเจอกันที่ตรงทางแยกนี้
 >ไม่ว่าจะเจอ หรือไม่เจอปลายด้ายแดงก็ตาม..
 >เราตกลงกันตามนี้..
 >แล้วเราก็แยกทางกัน....
 >.....ผมรู้สึกแปลกๆ ที่ต้องกลับมาเดินทางคนเดียว
 >
 >
 >ทำให้ผมไม่ดีใจมากนักที่รู้ว่า
 >ปลายด้ายของผมจะไปสุดตรงที่เมืองตรงยอดเขา
 >ผมเดินแยกจากเธอไปช้าๆ.. ในหัวมีแต่เรื่องต่างๆ
 >ที่เกิดขึ้นตอนที่เราเดินทางด้วยกัน..
 >ความประทับใจต่างๆ
 >ที่เกิดขึ้นตลอดการเดินทาง.. ความรู้สึกดีๆ
 >ที่เรามีให้กัน..
 >.....และแล้วผมก็หยุดเดิน ..
 >หยุดห่างจากทางแยกไม่ไกลเท่าไหร่..
 >แล้วผมก็วิ่งกลับไปยังทางแยกนั้นอีกครั้ง..
 >ไม่มีเหตุผลที่ผมทำแบบนี้เลย..
 >แต่ก็ทำ.. ผมกลับไปถึงทางแยกนั้นอีกครั้ง..
 >ซึ่งเธอก็นั่งอยู่ที่นี่อยู่ก่อนแล้ว..
 >.....เรานั่งคุยกันซักพัก..
 >
 >
 >ผมบอกเธอไปว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงกลับมา..
 >ส่วนเธอ..
 >เธอบอกว่าเธอกลัว..
 >กลัวว่าจะไม่มีใครตรงปลายด้ายแดงของเธอ
 >แล้วเธอก็ร้องไห้..
 >เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเธอร้องไห้..
 >
 >
 >.....สิ่งที่ผมภูมิใจมากกว่าตัดสินใจการออกเดินทางตามหาคู่ชีวิตของผม
 >..คือการตัดสินใจครั้งนี้แหละ..
 >ผมเช็ดน้ำตาให้เธอ .. ตัดด้ายแดงของผม และเธอออก
 >แล้วผูกเข้าด้วยกัน...
 >ผมไม่รู้หรอกว่าเธอจะโกรธผมรึเปล่าที่ผมทำแบบนี้..
 >อยากจะถามเธออยู่หรอก
 >แต่เธอก็ร้องไห้ไม่หยุด.. และกำลังกอดผมอยู่...